ادامه بحث گذشته در سال 1386

آيا اخلاق جنسی قديم را بايد حفظ كرد ويا بايد آنرا در هم ريخت و اخلاق‏

نوين جايگزين آن ساخت .

ويل دورانت ، با اينكه ريشه اخلاق را نه طبيعت ، بلكه پيش آمدهائی كه‏

احيانا تلخ و ناگوار و ظالمانه بوده است می‏داند ! مدعی است كه اين اخلاق‏

هر چند معايبی دارد اما چون مظهر انتخاب اصلح در مسير تكامل است بهتر

اين است حفظ شود .

وی درباره احترام بكارت و مسئله حيا و احساس شرم می‏گويد : " عادات‏

و سنن قديمی اجتماع ، نماينده انتخاب طبيعی است كه انسان در طی قرون‏

متوالی پس از گذشتن از اشتباهات بيشمار كرده ، و به همين جهت بايد

گفت با وجود آنكه احترام بكارت و احساس شرم ، از امور نسبی هستند و با

وضع ازدواج از راه خريداری زن ارتباط دارند و سبب بيماريهای عصبی می‏شوند

، پاره‏ای فوائد اجتماعی دارند و برای مساعدت در بقای جنسی يكی از عوامل‏

بشمار می‏رود.

فرويد و اتباع وی عقيده ديگری دارند ، مدعی هستند كه اخلاق كهن را در

امور جنسی بايد واژگون كرد و اخلاق جديدی را جايگزين آن نمود . به عقيده فرويد و اتباع

وی ، اخلاق جنسی كهن بر

اساس محدوديت و ممنوعيت است و آنچه ناراحتی بر سر بشر آمده است از

ممنوعيتها و محروميتها و ترسها و وحشتهای ناشی از اين ممنوعيتها كه در

ضمير باطن بشر جايگزين گشته آمده است .

برتراند راسل نيز در اخلاق نوينی كه پيشنهاد می‏كند همين مطلب را اساس‏

قرار می‏دهد .

او به عقيده خود در زمينه اخلاق جنسی از منطقی دفاع می‏كند كه در آن‏

احساساتی از قبيل احساس شرم ، احساس عفاف و تقوا ، غيرت ( حسادت از

نظر او ) و هيچ گونه احساس ديگری از اين گونه كه وی و امثال او آنها را

" تابو " می‏خوانند وجود نداشته باشد .

معانی و مفاهيمی از قبيل : زشتی ، بدی ، رسوائی در آن راه نيابد ، فقط

متكی به عقل و تفكر بوده باشد ، محدوديت جنسی را فقط آنقدر می‏پذيرد كه‏

در مورد ممنوعيتهای غذائی قابل پذيرش است . وی در كتاب " جهانی كه من‏

می‏شناسم " در فصل مربوط به اخلاق تابو در پاسخ پرسشی كه از وی می‏شود به‏

اينكه : " آيا هيچ گونه پند و اندرزی برای كسانی كه بخواهند درباره امور

جنسی خط مشی درست و عاقلانه‏ای در پيش گيرند داريد ؟ "

ادامه بحث در ماه آینده .........